Dla jednych to tylko karty, klocki i mobilna gierka. Dla nas to najlepszy pretekst do rozmów, nauki i zaufania, którego nie da się kupić

Dla jednych tylko karty, klocki i mobilna gierka. Dla nas najlepszy pretekst do rozmów, nauki i budowania zaufania, którego nie da się kupić

Kiedy 25 lat temu wymienialiśmy się na szkolnych korytarzach krążkami z czipsów, nikt z nas nie przypuszczał, że dwie dekady później nasze własne dzieci z dokładnie takimi samymi wypiekami na twarzy będą polować na Pikachu i spółkę. Pokemony znów zajmują sporą część mojego życia, tyle że teraz dzielę tę zajawkę z własnymi dziećmi. Przy okazji otwierania boosterów czy łapania kolejnych stworków rozmawiamy o rzeczach, o które przy obiedzie czasem trudno zapytać.

Przejdź do wybranej części

Koniec z pytaniem „jak było w szkole?”

Znamy to wszyscy: wracamy po pracy, pytamy dziecko „co tam w szkole?”, słyszymy krótkie „nic” albo „dobrze” i każdy zamyka się w swoim pokoju. Wielu rodziców zachodzi w głowę, jak przebić się przez ten mur i dowiedzieć się, czym naprawdę żyją ich dzieci. Nasza odpowiedź jest prosta: zamiast wyciągać informacje na siłę przy obiedzie, wchodzimy do świata dziecka na sto procent.

Kiedy siadamy razem, żeby otworzyć nowy booster z kartami Pokemon, składamy klockowego Pikachu albo wychodzimy na długi spacer, bo akurat trwa Community Day w Pokémon GO, dzieje się coś niezwykłego. Znika dystans, a pojawia się partnerska relacja. W trakcie takich wspólnych rytuałów dzieci otwierają się same. Między jednym a drugim rzutem Pokéballem dowiadujemy się o szkolnych sukcesach, drobnych kryzysach z rówieśnikami, nowych trendach w internecie i planach na przyszłość. Dziecko widzi, że jego świat jest dla nas ważny, a stąd już tylko krok do tego, by traktowało nas jak przewodników również w poważniejszych sprawach.

Koniec z pytaniem „jak było w szkole?”

Od kart na dywanie do wspólnych piosenek w AI

Nasza wspólna zajawka nie kończy się jednak na układaniu kart w klaserach czy chodzeniu na spacery z telefonem. Dziś ta pasja coraz mocniej przenika się z tym, co robimy cyfrowo. Razem nagrywamy filmiki z otwierania kolejnych boosterów, robimy setki zdjęć, a ostatnio wkręciliśmy się nawet w tworzenie własnych, własnych piosenek z pomocą Suno.

Tych naszych cyfrowych tworów przybywa z tygodnia na tydzień w zastraszającym tempie. I nie ma co ukrywać, w pewnym momencie pamięć w telefonach i na laptopie zaczyna po prostu pękać w szwach.

Mewtwo pilnuje naszych nagrań

Do uporządkowania całego tego rodzinnego archiwum znaleźliśmy gadżet, który oczywiście też musiał być z Pokemonem.

Od kart na dywanie do wspólnych piosenek w AI

To zewnętrzny dysk SANDISK Pokémon Portable SSD w edycji z Mewtwo. Wygląda obłędnie, a przy tym rozwiązuje kilka bardzo konkretnych problemów naraz:

  • Koniec z zapychaniem telefonów i laptopa: Mamy tu 500 GB przestrzeni i prędkość odczytu do 1000 MB/s. W praktyce oznacza to, że 500 zdjęć w wysokiej rozdzielczości albo ciężkie wideo z openingu kart przerzucamy w mniej niż 90 sekund. Nawet producent na pudełku wprost zaznaczył, że to idealne miejsce na własne projekty i przeróbki AI („Space to own your AI content”) – u nas sprawdza się to co do joty.

  • Działa ze wszystkim: W zestawie jest kabel USB-C do USB-C, a sam dysk współpracuje bez żadnego kombinowania zarówno z Windows 10+ i macOS 13+, jak i bezpośrednio z tabletami z iPadOS 15+ (przez zwykłą aplikację Pliki). Na komputerze można też odpalić aplikację SANDISK Desktop App, która robi automatyczny backup.

  • Pancerna konstrukcja i sztos wygląd: W środku nie ma żadnych ruchomych części (konstrukcja Solid-State), więc sprzęt wytrzymuje upadki z wysokości do 2 metrów. Do tego ma wbudowany gumowy uchwyt w charakterystycznym kształcie, który robi całą robotę.

Od kart na dywanie do wspólnych piosenek w AI

Ten ostatni detal to zresztą hit. Dysk nie dość, że ratuje ojcu miejsce na telefonie i komputerze, to jeszcze robi furorę poza domem. Kiedy młody musi zanieść swoje cyfrowe zadania na dodatkowe zajęcia z programowania albo zabrać projekt do szkoły, nie chowa po kieszeniach nudnego pendrive’a. Przypina dysk z Mewtwo do plecaka, gdzie sprzęt wygląda jak rasowy kolekcjonerski brelok, którym można pochwalić się przed kolegami.

Od kart na dywanie do wspólnych piosenek w AI

Prawda jest taka, że ten czas, kiedy nasze dzieci naprawdę chcą z nami spędzać popołudnia, nagrywać głupie piosenki i chwalić się nowymi kartami ze szkolnych wymian, nie będzie trwał wiecznie. Za kilka lat pewnie zamkną drzwi do swoich pokoi i zmienią zajawki na takie, do których rodzice nie mają już wstępu. Ale dziś wciąż gramy w jednej drużynie, a te kilkaset gigabajtów wspólnych nagrań, zdjęć i projektów zostanie z nami na długo po tym, jak wyjdziemy z mody.

Jeszcze coś dla Ciebie

Więcej w tym temacie