Co się stanie, kiedy potrząśniesz książką? 3 tytuły, które nasza córka "czyta" całym ciałem

Co się stanie, kiedy potrząśniesz książką? 3 tytuły, które nasza córka "czyta" całym ciałem

Interaktywna książka kojarzy się z okienkami do otwierania albo przyciskiem, który uruchamia (najczęściej przeraźliwy) dźwięk. W tych trzech tytułach dziecko ma inne zadania: dmucha, potrząsa, głaszcze, naśladuje. Nasza córka je uwielbia, więc polecamy je także Wam.

Przejdź do wybranej części

1. Przygarnij (a raczej przyciśnij) kropka!

„Naciśnij mnie” autorstwa Hervé Tulleta kupiliśmy jako pierwszą z tej trójki. I byliśmy w szoku, ile frajdy może przynieść interaktywna książka. Za pierwszym razem przeszliśmy przez nią chyba z pięć albo sześć razy pod rząd. Ida piała z zachwytu, a patrzenie, z jakim zaangażowaniem próbuje zdmuchnąć czarne tło wokół kropek, było jednym z tych momentów do zapamiętania na całe życie. Serio. W życiu bym się też nie spodziewał, że będziemy całą rodziną klaskać przy książce. I to tak głośno. Przy tej po prostu nie da się inaczej.

Książka interaktywna:  „Naciśnij mnie” Hervé Tulleta
Widać po kolorze okładki, jak często była "czytana"

Pomysł jest prosty: wykonujemy polecenie, przewracamy stronę i sprawdzamy, co zmieniło się na obrazku. Kropki wyglądają tak, jakby posłuchały naszych palców, dmuchania lub potrząsania. Dorosły niby wie, że wszystko zostało wcześniej wydrukowane. A potem i tak sam klaszcze nad kartką i czeka, co będzie dalej.


2. Wstrząśnięta, nieczytana. No dobrze, czytana też!

Druga książka przyjechała do nas z Mediolanu. Kasia wypatrzyła „Scuoti l’albero delle mele” Nico Sternbauma w księgarni podczas podróży służbowej. Od razu skojarzyła ją z „Naciśnij mnie” i wiedziała, że bez niej do domu nie wraca. Nasz egzemplarz jest po włosku, więc Kasia, która zna ten język, tłumaczy Idce, co trzeba robić. Choć praktycznie wszystko można zrozumieć z samych ilustracji: tu potrząsnąć jabłonką, tam połaskotać potworka albo pobujać książką.

„Scuoti l’albero delle mele” Nico Sternbauma
Dostępna także w języku polskim pod tytułem „Potrząśnij jabłonką. Książka aktywizująca”

Jeśli szukacie książki podobnej do „Naciśnij mnie”, tutaj szybko rozpoznacie znajomą mechanikę zabawy. Zamiast kropek są jednak bohaterowie, którym trzeba w czymś pomóc. Jabłonka ugina się pod ciężarem owoców, potworkowi przyda się łaskotanie, a efekt naszych starań poznajemy po przewróceniu strony. Jest więc konkretny powód, żeby książką porządnie potrząsnąć. Owoce same nie spadną.

Znajomość włoskiego ani wyjazd do Mediolanu nie będą Wam potrzebne. Książka ukazała się również po polsku jako „Potrząśnij jabłonką. Książka aktywizująca”, nakładem wydawnictwa Papilon, w tłumaczeniu Anny Horosiewicz.


3. Na bębenku sobie gram...

Pucio zajmuje u nas tyle miejsca na półce, że właściwie powinien dokładać się do czynszu. Znamy go więc dobrze, ale w „Pucio. Zabawy gestem i dźwiękiem” Marty Galewskiej-Kustry znaleźliśmy coś, co przypomniało nam zabawę z kropkami Tulleta. Tu też trzeba nacisnąć, postukać, wydać dźwięk i nie tylko. Dorosły czyta, dziecko ma swoje do zrobienia i cisza przy lekturze zdecydowanie nie jest wymagana.

„Pucio. Zabawy gestem i dźwiękiem” Marty Galewskiej-Kustry
Nasz mały współlokator

W tej książeczce większość zabawy polega na naśladowaniu Pucia: jego gestów i dźwięków towarzyszących prostym czynnościom. To istotna różnica, jeśli wybieracie między tymi tytułami. U Tulleta i Sternbauma czekamy przede wszystkim na to, co zobaczymy na kolejnej stronie. Przy Puciu możemy od razu robić to samo co on.

Uczciwie jednak przyznajemy: Ida z tego Pucia już trochę wyrosła. Dziś częściej wraca do kropek albo jabłonki.

3. Na bębenku sobie gram...

Od której zacząć?

U nas „Naciśnij mnie” sprawdziło się jako pierwsze spotkanie z tego typu zabawą i nadal do niej wracamy. Jeśli Wasze dziecko już zna kropki Tulleta, „Potrząśnij jabłonką” daje podobną przyjemność odkrywania skutków własnych gestów, ale z nowymi zadaniami i bohaterami. Pucia rozważylibyśmy wtedy, gdy największą frajdę sprawia dziecku naśladowanie ruchów i odgłosów. Zwłaszcza jeśli już go znają i są młodsi. Ida najczęściej do niego wracała, gdy miała około 2 lata.

Jeszcze coś dla Ciebie

Więcej w tym temacie