Szczepienia w ostatnich czasach wzbudzają ogromne emocje wśród rodziców. Mają swoich zwolenników i przeciwników. Ci drudzy twierdzą, że szczepionki wywołują poważne skutki uboczne. Specjaliści przekonują jednak, że dużo bardziej niebezpieczne dla maluszka mogą być choroby, przeciwko którym szczepi się dziecko niż skutki samej szczepionki i zalecają szczepienie malucha zgodnie z kalendarzem szczepień.



Kalendarz szczepień

Szczepienia dzieli się na obowiązkowe, które są podawane maluszkom bezpłatnie, oraz zalecane, za które trzeba w Polsce zapłacić. Koniecznie dowiedz się, jakie szczepienia i kiedy należy przeprowadzić, aby nie przegapić odpowiedniego wieku dziecka.

Szczepienia w pierwszym roku życia dziecka

Od razu po urodzeniu dziecko powinno zostać zaszczepione przeciwko gruźlicy. Poza tym należy podać pierwszą dawkę szczepionki przeciw WZW typu B, czyli wirusowemu zapaleniu wątroby. W drugim miesiącu życia maluszka należy podać drugą dawkę szczepionki przeciw WZW typu B. Poza tym, obowiązkowe szczepienia w tym okresie życia dziecka to szczepienia przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi (pierwsza dawka), bakterii Haemophilus influenzae typu b (szczepienie zwane Hib, pierwsza dawka) oraz pneumokokom (pierwsza dawka). W czwartym miesiącu należy podać drugie dawki szczepionek przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, Hib oraz pneumokokom. To również czas na pierwszą dawkę szczepienia przeciwko polio.

U dzieci w wieku od 5 do 6 miesięcy podaje się trzecie dawki szczepionek przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi oraz Hib, a także drugą dawkę szczepionki przeciwko polio. Ostatnie szczepienie w pierwszym roku życia maluszka przeprowadza się, gdy ma on siedem miesięcy. Jest to trzecie szczepienie przeciwko WZW typu B.

Jeśli zdecydujesz się na podanie niemowlęciu szczepionek zalecanych, ale nie obowiązkowych, w pierwszym roku życia malec powinien zostać zaszczepiony przeciwko rotawirusom oraz meningokokom. Takie szczepienia można wykonywać, gdy dziecko ukończy dwa miesiące, a dokładny wiek dziecka powinien być określony na ulotce konkretnej szczepionki.

Szczepienia w drugim roku życia dziecka

Gdy niemowlę ma trzynaście miesięcy, czyli niedługo po ukończeniu pierwszego roku życia, przeprowadza się szczepienia przeciwko odrze, śwince oraz różyczce. W tym okresie podawana jest pierwsza dawka tych szczepionek. W tym samym czasie podaje się trzecią dawkę szczepionki przeciwko pneumokokom. Zalecanymi szczepieniami, które można przeprowadzić, gdy maluch ma trzynaście miesięcy, są szczepienia przeciwko ospie wietrznej, wirusowemu zapaleniu wątroby typu A oraz meningokokom.

Trzy miesiące później, czyli gdy dziecko ma szesnaście miesięcy, przeprowadza się szczepienia przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi (czwarta dawka), Hib (czwarta dawka), polio (trzecia dawka). Zalecane jest podanie drugiej dawki szczepionki przeciw ospie wietrznej.

Szczepienia: szósty rok życia dziecka

Aż do szóstego roku życia dziecka nie ma obowiązku podawania kolejnych szczepień. W szóstym roku życia podaje się pierwszą dawkę szczepionki przypominającej przeciwko błonicy, tężcowi i krztuścowi oraz polio.



Szczepienia po szóstym roku życia

Po tych obowiązkowych szczepieniach w szóstym roku życia dziecka, dopiero po trzech latach, czyli gdy maluch ma dziewięć lat, zaleca się zaszczepienie dziecka przeciwko HPV, czyli wirusowi brodawczaka ludzkiego. Najlepiej podać trzy dawki szczepionki w odstępach, które zaleci lekarz. Szczepienie można przeprowadzić również później, gdy dziecko jest starsze niż dziewięć lat. Szczepienie obowiązkowe należy przeprowadzić dopiero, gdy dziecko ma dziesięć lat. Podaje się wówczas dawkę przypominającą szczepionki przeciwko odrze, śwince i różyczce. W czternastym roku życia podaje się drugą dawkę przypominającą szczepionki przeciwko błonicy i tężcowi, a w dziewiętnastym roku życia należy podać trzecią dawkę przypominającą tej samej szczepionki.

Oprócz tego, zaleca się, aby co roku szczepić dziecko przeciwko grypie. Szczepionka może zostać podana po wcześniejszej konsultacji z lekarzem. Przed podaniem każdej szczepionki dziecko powinno zostać zbadane przez lekarza.