
Poród rodzinny: Czy tata powinien być przy porodzie?
Na tym krótkim słowie i kropce mógłbym zakończyć wpis. Zdaję sobie jednak sprawę, że temat nie jest taki prosty.
Przejdź do wybranej części
TAK.
U nas także nie był.
Problemem nie było to, że boję się krwi (marzyły mi się kiedyś studia medyczne). Problemem okazały się opowiadania znajomych o tym jak to ciężko wrócić do współżycia po takich "widokach". Jak to pary oddalają się od siebie i inne opinie, które okazały się bredniami. Pierwszą naszą decyzją jednak było, że Sylwia rodzi sama.
Na szczęście
na Karowej jeśli tata nie bierze udziału w porodzie to nie ma prawa wejścia na izbę przyjęć i czeka przy rejestracji. To nie wchodziło w grę. Przy wypełnianiu scenariusza porodu zostałem więc oficjalnie wpisany jako osoba towarzysząca.
Dlaczego poród rodzinny to był dobry wybór?
Przede wszystkim z powodów technicznych. Jak tylko zaczęły się silne skurcze to Sylwia nie była w stanie sama wyciągać z teczki dokumentów, czy przebrania z walizki. Ciężko jej było także odpowiadać pielęgniarkom i lekarzowi na pytania dotyczące chorób, przyjmowanych leków, itp.
Żeby kobieta miała się na kim wyżyć. A raczej, żeby miała kogoś kto podtrzyma ją na duchu. Na szczęście Sylwia nie krzyczała "To Ty mi to zrobiłeś", "Zabierz to ze mnie", itp. Parę razy jednak sobie ulżyła zaimkami z łaciny podwórkowej (nie wymierzonymi we mnie).Osobiście było mi szkoda kobiet, które zwijały się z bólu w samotności i nawet o wodę musiały dopraszać się pielęgniarki.
Dla kwestii bezpieczeństwa. Sylwia dwie godziny po porodzie zdecydowała się pójść do łazienki. Gdy ją odprowadzałem zemdlała (straciła sporo krwi w czasie porodu). Na szczęście "spłynęła po mnie" i delikatnie ją ułożyłem na podłodze. Później z położną po którą pobiegłem przenieśliśmy ją na wózek. Wolę nie myśleć co by się stało gdyby nie było mnie przy niej.
Dla cementowania związku. Już po fakcie zupełnie nie rozumiem opinii o tym, że wspólny poród dzieli pary. Siedząc i patrząc ile Sylwia musiała przejść, a potem widząc córkę którą mi dała zdałem sobie sprawę, że nasz związek wszedł na inny poziom. Miałem w czasie porodu mnóstwo wyrzutów sumienia, że bywałem dla niej wcześniej nieznośny. Że nie doceniałem jej tak jak powinienem. Podziwiałem jej walkę. Tej nocy została moim idolem!
Dla najlepszego zastrzyku dopaminy jaki miałem w życiu. Chyba już o tym wspominałem na blogu. Po porodzie i odcięciu pępowiny, gdy Zuzia jeszcze leżała na wadze zebrało się wokół niej z 3-4 osoby, które cały czas do niej mówiły. Mi na chwilę mowę odebrało (co nie zdarza się często:)). Jak już wróciłem do siebie i wypowiedziałem do niej pierwsze słowa to wyraźnie zareagowała na mój głos. "Spojrzała się" w moją stronę z miną "tata ratuj". Nogi się pode mną ugięły. Dla takich chwil warto żyć!
Podsumowując: jeśli nie wiesz czy zdecydować się na poród rodzinny to polecam. Rodzinny poród ma zdecydowanie więcej plusów nie minusów. A seks po porodzie? I tak nie będzie Ci w głowie. Z drugiej strony ojciec dziecka na sali porodowej nie zobaczy nic co by było nienaturalne. Dodatkowo jeśli boi się krwi to może stanąć za rodzącą. W ten sposób nie zobaczy nic.